wtorek, 28 czerwca 2011

Ludzi portret mroczny

Poczucie winy, strach przed konsekwencjami, zły wybór to tylko niektóre czynniki wprawiające człowieka w szczególny, nieszczególnie ciekawy nastrój. No bo któż z nas lubi zadręczać się pytaniami czy gdyby zrobił to inaczej byłoby lepiej lub gdyby tamtego dnia był gdzie indziej i co mógł zrobić więcej. Człowiek leży w łóżku i nasłuchuje ciszy, podczas gdy pod czaszkę myśli aż się kotłują, wrzeszcząc bezgłośnie. Takie poczucie nie jest nikomu obce. Musiał ostatnimi czasy mieć je również Stephen King, bo napisał całkiem niezły zbiór nowelek pośrednio odwołujący się do tematu.

Czarna bezgwiezdna noc to długo wyczekiwany zbiór. Cztery teksty, których wspólnym punktem jest zbrodnia i wszystkie przemyślenia jej towarzyszące. Można by pomyśleć, że to taki Dostojewski dla ubogich. Z jednej strony się zgadzam, z drugiej współczesny King ma do zaoferowania o wiele więcej XIX-wieczny Rosjanin.
Tekst rozpoczynający książkę, czyli 1922 to najdłuższa nowela (wybaczcie częstotliwość tego słowa, ale staram się jak ognia unikać słowa opowiadanie). Moim zdaniem zajmuje on trzecie miejsce. Niezły preriowy klimat. Przemyślenia, wątpliwości, nieporadność i realizm to duże plusy tej opowieści. Jest trochę grozy, nieco makabry i gawędziarstwo Kinga, więc są wszystkie elementy, które powinny się tam. Gdyby historia była nieco krótsza, byłoby lepiej, ale i tak nie jest źle.
Kolejny to Wielki kierowca. Tutaj natomiast jest chyba najgorzej. Motyw zemsty ukazany dosyć płasko. Uderza po oczach też syndrom Rambo oraz łatwość podczas poczynań osoby mszczącej się. Jakkolwiek podobać się mogą przemyślenia owej osoby, sama historia jest pisana jakby na szybko, na kolanie.
Dobry interes to kolejny niezły tekst. Choć pomysł całkowicie oklepany, King zwraca uwagę na jeden szczególny aspekt całej opowieści. Aspekt smutny, ale tak cholernie prawdziwy, że niektórych może wziąć przerażenie. Dla mnie miejsce drugie.
Podium okupuje Dobrane małżeństwo. Bardzo dobry tekst o tym, że tak naprawdę drugi człowiek to kompletna tajemnica. Nawet jeżeli przez kolejnych dwadzieścia siedem lat budzimy się dzień w dzień obok niego. Jeżeli przez ten czas robimy mu śniadania i całujemy, gdy wychodzi do pracy. Jeżeli przez dwadzieścia siedem lat szczęśliwego małżeństwa pomaga nam wychować cudowne dzieci - to nawet wtedy nie możemy być pewni czy znamy tą osobę i jaką mroczną tajemnicę może ona skrywać.
Czarna bezgwiezdna noc to naprawdę dobra i solidna porcja prozy. Po słabiutkim Po zachodzie słońca, King zaserwował teksty dojrzalsze i bardziej przemyślane. Brak jednoznacznych elementów z gatunku horroru traktuje jako duży plus, wszak od dawien dawna wiadomo, że nic tak nie przeraża ludzi jak oni sami.

czwartek, 23 czerwca 2011

Rodzina jest najważniejsza

Rob Zombie jaki jest każdy widzi. Swoją miłość do horrorów kategorii B przekształcił w chory, sadystyczny - jednych odrzucający, innych ujmujący - projekt o wesołej rodzince psychopatów z przedmieść cywilizacji. Mnie osobiście podobają się horrory Zombiego, ale inni nie zostawiają na nich suchej nitki. Kiedy natomiast usłyszałem, że pan Zombie zamierza zmierzyć się z takim klasykiem, jakim jest Halloween serce zadrżało, dłonie zwilgotniały, oczy zaszły mgłą. Ile to razy na oczach milionów widzów, za ciężkie pieniądze bezkarnie gwałcono klasykę pięknego horroru? Ile razy kończyłem seans z niesmakiem, obrzydzeniem do wszelkiej maści amerykańskich produkcji? Czynnikiem wyróżniającym Roba Zombiego od bandy nadętych pacanów w przymałych garniturach z wytwórni jest to, że on naprawdę ten gatunek uwielbia. Tak jak my. I moim zdaniem w Halloween to czuć.

Mały i uroczy Michael nie dorasta w szczęśliwym otoczeniu. Koledzy wyśmiewają się z niego, jak też ze wstydliwej profesji mamy. Karcony za nic przez partnera matki i poniżany przez siostrę, mały Michael just snaps (jak to mówił Jack, główny bohater filmu Fight Club, kiedy tłumaczył szefowi, dlaczego nie ma zawracać mu dupy każdym papierkiem, jaki podniesie z ziemi). Coś wyłącza się w Mike'im i młody człowiek, z pełna determinacją sięga po wielgachny nóż. Radzi sobie w ten sposób z prawie wszystkimi problemami, które dręczyły go dotychczas. Od tego czasu nasz młody bohater spędza długie lata w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, rośnie jak na drożdżach, aż pewnego dnia udaje mu się zbiec.
Przyznam się szczerze, że uwielbiam serię Halloween, ale interpretacja Zombiego mi się podoba. Próżno poszukiwać się czegoś więcej: filozofii patologii, form autodestrukcji czy innych czynników. Halloween to mocny, brutalny i nieco spłycony horror, który jednak ogląda się wyjątkowo przyjemnie. Aktorstwem nikt się raczej nie wykazał, scenariusz niezły, aczkolwiek naiwny. Ja osobiście nie mogłem przejść obojętnie obok wyboru aktorki na siostrę Myersa. Dla mnie to taka Hannah Montana (z pełnym szacunkiem dla owej aktorki) i jakoś przy ucieczce przed rzeźnickim nożem brata wyszła nieco groteskowo. Może po prostu zbyt uwielbiam Jaime Lee Curtis? Podobało mi się uwspółcześnienie tego obrazu. Jakoś fajnie to wszystko zagrało z dzisiejszymi gadżetami.
Odpowiednia brutalność, niezły scenariusz i miłość reżysera do gatunku daje remake, który może nie powala, ale po seansie daje solidne poczucie satysfakcji zamiast niesmaku z kolejnego drętwego badziewia i poczucia zgwałconej klasyki. Polecam jak najbardziej.

środa, 22 czerwca 2011

Hello Darkness my old friend

Jedni się jej panicznie boją, inni ją uwielbiają. Jest jednym z najbardziej oczywistych atrybutów klimatycznego filmu grozy. Osłoną dla morderców i potworów, ukojeniem dla stworzeń nocy i sposobem na życie dla mnóstwa wykolejeńców. Czym jest dla nas? Czymś na co normalnie nigdy nie zwracamy uwagi. Ale kiedy kończą się błahe sprawy i zmuszeni jesteśmy stanąć z nią twarzą w twarz, wtedy zaczynamy doceniać jej siłę. Czym tak naprawdę jest ciemność? Na to pytanie starał się się odpowiedzieć brytyjski twórca horrorów James Herbert.
Ciemność opowiada historię nawiedzonego domu, właściwie całej dzielnicy. Bishop wszczyna dochodzenie w sprawie dziwnych wydarzeń na tej ulicy i odkrywa, że mają one dużo wspólnego z makabrycznymi wydarzeniami, jakie miały miejsce w tym domu wcześniej. Odkrywa również ciemność, która zdaje się być znacznie potężniejsza niż ta, którą znamy z codzienności.

Jeśli miałbym komuś polecić dobry horror, to śmiało poleciłbym Ciemność Jamesa Herberta. Szczerze mówiąc, nie wiem co chłop ma w sobie, ale uwielbiam jego pisaninę. Ni to coś specjalnego, wyróżniającego się stylem, wręcz odwrotnie, niektórzy narzekają na brak owego. Ani językowo nie powala, a fabularnie trzyma się ścieżki utartych schematów, czasami zbaczając lekko z trasy. I być może właśnie to jest jego wielkim atutem. Dla mnie James Herbert to facet, który bardzo prosto i dosadnie, bez rozdmuchanego pietyzmu i złamasów językowych wprowadza człowieka w prawdziwy horror. Operując banalnie oczywistymi środkami zawsze (no prawie zawsze) udaje mu się mnie uwieść i przewracając ostatnią stronę, po raz kolejny widzę, że będę miał problem ze wstaniem rano do pracy.
Książki nawet nie staram się opisać, bo wyszedłby z tego jeden wielki spojler. Z czystym sumieniem polecam Ciemność Herberta. Za klimat (ten brytyjski pisarz genialnie operuje klimatem deszczowej Anglii łącząc tym samym najlepsze tradycje grozy wiktoriańsko-gotyckiej z nowoczesnym horrorem), za świetną i urzekającą historię i za całokształt. No i nie mogę się powstrzymać, oczywiście za scenę na stadionie. Czytać!

wtorek, 21 czerwca 2011

Gorąca ulica Wiązów

Eh, to było lato. Temperatura w pokoju na piętrze powodowała, że topiły się płyty winylowe, ciężko było oddychać, a sny... Sny w przypadku takiego upału i tak są dostatecznie złe. Pech chciał, że oprócz upału i przerażającego skwaru, Jessy'ego nawiedza również inny potwór. Wiecie o jakim filmie mowa? Oczywiście, znów klasyk. Koszmar z ulicy Wiązów 2. Zemsta Freddy'ego.
Jessy wraz z rodzicami przeprowadza się do domu przy ulicy Wiązów. Zmyślny tatuś kupuje dom po niebezpiecznie okazyjnej cenie. Ponieważ nie jest to Amityville, to rodzinka rozpoczyna wspólną drogę przez amerykańskie usłane gwiazdami z flagi życie. No tak nie do końca, bo Jessy miewa okropne koszmary. Nie podejrzewa, że wkrótce to, co brał do tej pory za sen stanie sie przerażającą rzeczywistością.
Koszmar z ulicy Wiązów 2. Zemsta Freddy'ego to doskonały przykład jak należy robić sequele. Kapitalny klimat filmu idealnie współgra z poprzednią częścią, ale siłą tego filmu jest to, że jest on diametralnie różny. Ta część posiada zupełnie inny klimat niż część pierwsza. Tam sytuacja rozgrywała się na dość wąskim i dusznym polu. Tutaj natomiast Freddy daje do wiwatu po całości i pozwala sobie na o wiele więcej. Z jednej strony nawiązuje do poprzedniego obrazu, z drugiej zaś stanowi prolog do dalszych części, gdzie chora wyobraźnia pana Kruegera nie zna granic okrucieństwa i pomysłowości.
Rozedrgane powietrze i wysoka temperatura kapitalnie oddają dość duszny klimat filmu. Krueger to nie tylko monstrum ze snów, ale coś, co próbuje zawładnąć życiem głównego bohatera. Postać Freddy'ego w tej części jest o wiele bardziej rozbudowana, przez to coraz ciekawsza. Szkoda, że w pozostałych częściach potencjał został zmarnowany.
Warto również wspomnieć o kreacji aktorskiej Marka Pattona odgrywającego rolę Jessy'ego. Rzadko można wypowiedzieć się w samych superlatywach o głównym bohaterze w filmie grozy. Patton rewelacyjnie wykreował postać zrozpaczonego introwertyka Jessy'ego, nawiedzanego przez okropną postać Kruegera. Aż dziw bierze, że chłopaczyna nie zrobił kariery w Kraine Snów. Chociaż może to i lepiej.
Tak czy inaczej mamy tutaj jeden z moich ulubionych filmów. Rewelacyjny jako sequel, jako osobny film i jako horror. Polecam. Szczególnie teraz, kiedy na dworze temperatury szaleją. Może i Wam tej gorącej nocy coś się przyśni.

piątek, 17 czerwca 2011

Okupować trupem pudło, czyli jubileuszowy namber łan autora bloga

Jako że jest to mój jubileuszowy wpis i zakładając tego bloga wątpiłem, że zdołam dotrwać w konsekwencji do takiej ilości postów, więc oprócz upicia się ze szczęścia postanowiłem również poświęcić go na film, który jest moim ulubionym horrorem. Od razu lojalnie ostrzegam, że charakter anty-eksperckiego bloga zostanie zachwiany przez ów post, ponieważ widziałem ten film na pewno ponad 100 razy i lubuję się w odnajdywaniu najmniejszych szczegółów jego dotyczących. Absolutnie nie jest to żadna mega produkcja, kasowy hit czy absolutny klasyk. Ten film przebija je wszystkie. Proszę Państwa przed Wami Powrót żywych trupów.


Chcący zarobić parę groszy na wakacje Freddy zatrudnia się magazynie składującym sprzęt medyczny. Jako, że jest to jedna z większych firm w okolicy amerykańskiego zadupia, firma posiada w asortymencie również ludzkie ciała jako materiał do eksperymentów balistycznych. Razem z drugim, mało rozgarniętym pracownikiem Frankiem postanawiają zobaczyć coś, dzięki czemu piętnaście lat wcześniej wojsko zajęło sąsiednie tereny. Okazuje się, że Uneeda Supply posiada kontenery ze zwłokami, które kiedyś były ożywione. Idąc tropem zdrowego rozsądku i logiki, Freddy nie daje się długo namawiać i razem z Frankiem schodzą do piwnicy. Jak można się łatwo domyśleć dwóch geniuszów przez przypadek otwiera kontener, a to co dzieje się później można określić jako miejscowa apokalipsa zombie.
Film powstał w 1985 roku na fali popularności gniotów po klasyce Romero. Z założenia miał być horrorem-komedią i do teraz dla mnie pozostaję wyznacznikiem tego gatunku. Powrót żywych trupów posiada wszystkie elementy kina grozy i idealnego filmu o zombie.