sobota, 22 czerwca 2013

Koszmar z ulicy Wiązów na dwa głosy

Jako że forma podcastu ostatnimi czasy staję się coraz bardziej popularna i bardzo podoba się autorowi bloga, postanowiłem i ja spróbować swoich sił w takiej formie... Właściwie nie tylko ja - Jerry z bloga http://jerrystales.blogspot.com/ zgodził się na małą internetową pogawędkę o serii filmów, od której zacząłem recenzowanie na blogu. Od debiutu pierwszego Koszmaru z ulicy Wiązów mija dwadzieścia dziewięć lat i pomyślałem, że warto pochylić się nad tak kultową serią. Temat rzeka, więc z Jerrym postanowiliśmy zastanowić się nad fenomenem straszenia brudnym zielono-czerwonym swetrem i upiornym dźwiękiem przesuwania nożami po stalowych szczęściach okolicznej architektury.
Chciałbym z tego miejsca podziękować koledze Jerry'emu  za stronę techniczną przedsięwzięcia oraz jeszcze kilku osobom, które miały udział w tworzeniu nagrania:

Michałowi Kowalowi i Szymonowi Adamusowi z podcastu Masa Kultury (kto nie zna, niech koniecznie nadrobi braki) http://masakultury.pl/

Skurze z Radia StephenKing.pl, które możecie znaleźć na http://radio-sk.blogspot.com/ (podcast o jednym z najlepszych pisarzy na świecie, również gorąco polecam)

a jeśli ktoś chciałby posłuchać nieco więcej na temat Koszmaru z ulicy Wiązów, zapraszam do wysłuchania Mando w Kombinacie 
Mnie nie pozostaje nic innego jak zaprosić do słuchania!

http://archive.org/download/KoszmarZUlicyWizw/KoszmarZUlicyWizw-Dyskusja.mp3

wtorek, 4 czerwca 2013

Dracula 2.0

Boje się niemal wszyskich sequeli. Kiedy słyszę to słowo, od razu przypominam sobie masę niezliczonych dzieł filmowych, które zostały upokorzone przez marne kontynuacje. Z książkami jest podobnie. Pół biedy, jeśli chodzi o kontunuację po latach jakiegoś cyklu (o którym to autor zapomniał albo nie chciało mu się go pisać). Ale w jaki sposób chwycić się za bary z takim klasykiem, jak Dracula Brama Stokera? A właściwie nie tylko z Draculą, ale i całym mitem wampira. Nie patrząc na przypadkową książkę Dacre'a Stokera i Iana Holta Will Hill postanowił przenieść historię o najsłynniejszym wampirze do naszych czasów i zrobić z niej powieśc dla młodszych czytelników. Wiem... wiem... Przed oczami staje świecący Pattison, ale śpieszę donieść, że Departament 19 nie kolejną książką na modłę wampirów lalusiów, ale pełnokrwistym zaproszeniem do tańca z klasykiem.

Jamie jest najzwyklejszym brytyjskim nastolatkiem, w którego życie pewnego dnia wkrada się niezwykły świat. Okazuje się, że to, co zobaczył w horrorach jest jak najbardziej prawdziwe. Co gorsza, on sam będzie musiał stawić czoła niektórym z tych koszmarów.
Wybaczcie ten krótki i niezbyt zachęcający opis fabuły, ale nie chciałbym psuć zabawy. 
Akcja zaczyna się już od pierwszych stron, a sama książka jest nią dosłownie wypełniona po brzegi. Karabiny, oddziały specjalne, mnóstwo krwi, wampiry, wilkołaki, monstra i strzelaniny - infantylny opis książki mógłby wyglądać właśnie w ten sposób. Na szczęście Hill pokusił się również o zbudowanie dosyć ciekawej historii w pełni opartej na klasycznej powieści Brama Stokera. Z klasyki, z resztą, autor czerpie pełnymi gaściami, ponieważ nawiązania w powieści odnoszą się nie tylko do dzieła Irlandczyka. Przyznaję, że z dużym zainteresowanie śledziłem losy Jamiego i spółki. Hill wie kiedy zwolnić, wie również, w którym momencie trzepnąć mocniej czytelnikiem. 
Książka stanowi pierwszą część dłuższej serii, więc postacie są raczej nakreślone niż zbudowane ze specjalną dbałością o głębię. Mnie jednak w ogóle nie przeszkadzało to, żeby kibicować chłopakowi w jego poczynaniach.
Warto też zwrócić uwagę, iż pomimo, że książka adresowana jest do młodszego czytelnika, występują tam naprawdę niezłe momenty. Jest sporo krwi, pojawiają się też sceny przypominające gore. Cóż, signum temporis...
Całość została złożona do kupy wyjątkowo sprawnie. 
Spokojnie mogę polecić tą książkę wszystkim, i młodszym i starszym. Z pewnością każdy znajdzie w niej coś dla siebie.
Dla mnie Departament 19 świetnie wskazuje młodemu (i nie tylko) człowiekowi drogę do klasyki nie tylko grozy, ale również literatury. Nie mam wątpliwości, że taki sposób promocji czytania nieco leciwych dzieł, będzie o wiele bardziej skuteczny niż obowiązujący dziś.

piątek, 15 marca 2013

Kobiety na krańcu świata

Recenzja przedpremierowa

Cóż ciekawego można wymyślić w świecie ogarniętym przez wiecznie głodne ludzkie ścierwa, wałęsające się tu i ówdzie w poszukiwaniu czegoś mniej zepsutego od nich? 
Żywe trupy ostatnim czasem zawładnęły umysłami telewidzów i śmiałym - lecz powłóczącym i chwiejnym - krokiem wstąpiły na panteon najbardziej popularnych paskudztw, jakimi karmią nas twórcy literatury popularnej. Powstają kolejne części literackiej, nieznanej wersji Walking Dead. Mamy żywe trupy w świecie bloggerów, żałosne literackie mash-upy, szkalujące zarówno dobre imię twórców klasyki literatury, jak i ukochanych zmarłych. Kirkman zarabia na komiksach, Moody atakuje infekcją Wielką Brytanię, a Keene rozpisuje się w głupotach odnośnie prowadzących samochody trupów. Słowem - jest tego mnóstwo!
Ponawiam pytanie: czy można w literackim świecie żywych trupów stworzyć coś nowego i oryginalnego? Pewnie można. Rhiannon Frater jednak w pierwszej części swojej trylogii Zmierzch Świata Żywych opiera się tej pokusie i prowadzi historię po dobrze znanych torach. Nie oznacza to jednak, że to źle.

Pierwsze dni rozpoczynają się wręcz standardowo. Piękny poranek na przedmieściach pewnego miasta w Teksasie. Mężowie w szlafrokach wychodzą po gazetę z obowiązkowym kubkiem kawy w ręcę, żony odjeżdżają do pracy wystrojone w garsonki, dzieciaki radośnie biegają po podwórku. Mija chwila i mamy apokalipsę zombie. Trupy gryzą żywych, ci gryzą innych żywych, wszędzie krew, flaki i jeszcze raz flaki - istna masakra. W tych warunkach spotykają się dwie urocze niewiasty Jenni i Katie. I to im właśnie czytelnik będzie towarzyszył w podróży do urojengo bezpieczeństwa gdzieś w głębi stanu.
Przyznam, że jeszcze dwa tygodnie temu nie miałem pojęcia o istnieniu pani Frater. Dziwić się temu ciężko, wszak owa pisarka do tej pory umieszczała swoje utwory jedynie w Internecie lub wydawała je własnym sumptem. Podobnie historia ma się z trylogią Zmierzch Świata Żywych. Jednak ku uciesze pani Frater z rodzinką, ktoś podjął się wydania tych książek w USA i w Polsce.
Pierwsze dni to nic innego jak posklejana z różnych kawałków [sic!] żywych trupów opowieść o dwóch kobietach, które nagle muszą radzić sobie w świecie po apokalipsie zombie. Widać, że Rhiannon Frater napisała książkę, którą sama chciałaby przeczytać. Wszystkie elementy już widzieliśmy, ale doprawdy trudno winić samą autorkę. Temat żywych trupów mocno zagarnęły produkcje telewizyjne i kinowe, poszerzając temat o dramat, komedię czy obyczajówkę.
cop. Wydawnictwo In Rock - Vesper
Pierwsze dni to jednak niezła rozrywka w dobrze znanym świecie. Szybka akcja, kilka pukntów zwrotnych i odrobina dramatu psychlogicznego. Autorka (ku uciesze piszącego te słowa) skupiła się w dużym stopniu na anihilacji truposzy, więc ilość gore w powieści jest zadowalająca. Kilka momentów jest nawet nieco obrzydliwych, a słowa miażdżyć, mózg i jelita występują tu wielokrotnie. Z drugiej strony Frater starała się nakreślić zmiany w psychice i zachowaniu poszczególnych bohaterów. Wyszło średnio i nieco naiwnie (w szczególności w dialogach), ale całościowo wychodzi na plus.
W mojej opinii Pierwsze dni to całkiem niezła rozrywka w świecie żywych trupów. Domyślam się, że malkontenci i domorośli specjaliści tematyki ludzkiego chodzącego ścierwa mogą kręcić nosem i wyliczać porównania, ale chyba nie o to chodzi.
Ja czekam na kolejne części ze stajni Vesper i cieszę się, że ktoś bez konieczności silenia się na oryginalność sięgną po dobrze znane elementy i ułożył z nich całkiem zgrabną historię.

wtorek, 19 lutego 2013

Bóg nie ma tu nic do rzeczy

Najważniejsza jest rozrywka - tak powiedział mi kiedyś jeden z profesorów, opisując starcie wojsk niemieckich i polsko-litewskich na polach małej wsi Grunwald. Słowa ów profesora przekładam sobie często na grunt mojego czytactwa. Książka ponad wszystko ma stanowić dla mnie rozrywkę. Jeśli niesie przy tym ze soba treści ważne i porusza nurtujące problemy - tym lepiej. Jeśli natomiast powieść uwypukla te problemy, a treść jest tak nudna, że mam ochotę dźgać ludzi szpikulcem po oczach, wtedy jest kiepsko. Naprawdę nie znoszę, kiedy wydawca i recenzenci obiecują mi rozrywkę na wysokim poziomie, a w efekcie okazuje się, że lepiej bawiłem się wiążąc sznurowadła poprzedniego dnia. Na szczęście Bóg nie weźmie w tym udziału jest powieścią, która łączy w sobie zarówno rozrywkę jak i spory ładunek pytań nurtujących współczesnych.
Wiesław Fidler zostaje zdekonspirowany i niemal ginie w zamachu zorganizowanycm przez mafię. Ledwie dochodzi do siebie, a już przełożeni proponują mu udział w kolejnej akcji. Tym razem Fidler musiałby trafić do więzienia i znaleźć tych, którzy zabili mu żonę...

Opis brzmi jak streszczenie fabuły sobotniego filmu na TV4. Uwierzcie mi - wynika to jedynie z troski, żeby nie zdradzić istotnych szczegółów fabuły.
Od razu przyznam, że książka Bóg nie weźmie w tym udziału podobała mi się bardzo. Niech świadczy o tym fakt, że powieść, która liczy 466 stron, pochłonąłem w dwa dni. Po jej odłożeniu, stwierdziłem, że Krzysztof Koziołek zafundował mi świetną zabawę i rewelacyjną sensację w polskich warunkach. Autor śmiało i garściami czerpie z dobroci świata popkultury i sensacji. Wrzuca do powieści policjantów, dziennikarzy, więźniów, polityków i Bóg wie kogo jeszcze. Cała powieść ma naprawdę imponujące tempo i nie sposób się przy niej nudzić. Nie oznacza to bynajmniej, że Koziołek wali tępo przed siebie. Co to, to nie! Tam gdzie powieść powinna zwolnić, to zwalnia. Tam gdzie tempem ma chwycić za gardziel, chwyta.
Na uznanie zasługuje również fakt, że sam autor przemyca w książce dosyć istotne tematy, które co jakiś czas rozpalają opinie publiczną. Nieźle też motywuje kontrowersyjne treści. 
Na uwagę zasługuje też rozmach książki: Koziołek śmiało pogrywa sobie z osobistościami polityki, biznesu i tzw. wielkiego świata. Podczas gdy duża część autorów kryminałów skupia się na polu lokalnym, tutaj mamy raczej skalę ogólnokrajową. Dla mnie świadczy to o odwadze, więc plus.
Książka oczywiście nie jest wolna od mankamentów (nieco nachalne podobieństwo do dzisiejszego świata poprzez nazwiska i nazwy - to zgrzytało mi mocno w tej powieści. Rozumiem jednak motywacje), ale frajda z czytania śmiało przysłania większość z nich.
Bóg nie weźmie w tym udziału to cudownie bezpretensjonalna powieść. Książka, która czyta się z dużą przyjemnością. Podejrzewam, że większą frajdę sprawi mężczyznom, chociaż mogę się mylić. Dla mnie jeden z jaśniejszych punktów czytelniczych w tym roku, a Krzysztof Koziołek wędruje na listę must read.
Polecam!

P.S. Autor sam wydaje swoje powieści, więc jeśli ktoś ma ochotę, można je nabyć pod TYM adresem.



czwartek, 17 stycznia 2013

Szczęśliwi ci, którzy odchodzą z hukiem

Przeżyliśmy koniec świata. To dobra wiadomość. Pomijając całą komiczną, hucpę dotyczącą 21 grudnia, przeleciała mi przez głowę nie raz, nie dwa pewna myśl. Gdzie można byłoby przetrwać coś takiego jak apokalipsa? Czy jest to w ogóle możliwe? 
Po obejrzeniu filmu The Divide, doszedłem do wniosku, że chyba jednak zamiast ukrywać się, żeby przetrwać jakąś kosmiczną katastrofę, wolę zasiąść w przednim rzędzie i do końca podziwiać efekty.
The Divide opowiada prostą historię kilkorga ludzi, którzy aby uchronić się przed katastrofą, kryją się w piwnicy apartamentowca.
I to jest chyba najkrótszy opis filmu na tym blogu, ale z pewnością wystarczy. 
Przyznaję, że początek przypominał mi telewizyjne produkcje klasy niższej niż B, gdzie początkujący aktorzy zbyt mocno się wysilają, a przebrzmiałe gwiazdeczki, odkładają w czasie aktorską emeryturę. Taki był początek. To co działo się w filmie wraz z rozwojem akcji aż do ostatniej sceny, pozostawiło mnie niemego przez dłuższą chwilę z pustką w głowie. Otóż takiego filmu się nie spodziewałem.

Ciężko opowiadać o The Divide, nie zdradzając szczegółów fabuły. Jakkolwiek z opisu można domyślić się o co chodzi. Widziałem sporo tego rodzaju filmów, ale ta opowieść zadziałała na mnie chyba najmocniej.
Ogromnym atutem filmu jest ciężka, duszna atmosfera zamknięcia i wynikające z niej uczucie zaszczucia, zagrożenia. Najkrótsza droga do obłędu. Nad filmem od samego początku unosi się pewnego rodzaju opar czegoś dziwnego. Początkowe kwestie dialogowe są dziwne, a niektóre postacie irytują do granic. Z czasem widz zaczyna rozumieć ruchy scenarzystów i wszystko pięknie układa się w całość.
Mówiąc o tym filmie nie można nie wspomnieć o kreacjach aktorów. Rosanna Arquette, Milo Ventimiglia, Lauren German - dla mnie zestaw był średni. Oczywiście bardziej pomylić się nie mogłem. Rola Arquette bardzo mi się podobała, Laura German zagrała co najmniej poprawnie, ale to co zrobili Milo Ventimiglia (gość znany z serialu Heroes, jeśli jeszcze go nie wyguglowaliście) i Michael Eklund było jednym z najlepszych i najbardziej popierdolonych duetów w filmie. Gratulacje dla obu panów, bo wywołali u mnie ciary w wielu momentach.
Warto również zwrocić uwagę na dołującą i przejmująca muzykę Jeana Pierre'a Taieba. Rewelacyjnie dopełnia koncepcji całości.
Scenariusz pomimo tego, że nie był wolny od logicznych wpadek i małych niedorzeczności, spokojnie się broni. Jeśli przymkniemy oko, na niektóre rzeczy i skupimy się na tym, co twórca Frontieres Xavier Gens chciał przekazać, to myślę, że będziemy zadowoleni.
W tym wpisie celowo użyłem tylu nazwisk. Moim zdaniem, jeśli ktoś nie miał okazji oglądać tych osób wcześniej (jak ja pana Eklunda), to powinien zwrócić na nich uwagę.
Tak czy inaczej film oczywiście gorąco polecam. Przyznaję, że zostałem przez The Divide kopnięty w mordę. Oglądać, bo warto!