piątek, 21 października 2011

CB Koszmar

Od czasu do czasu zdarza mi się wracać skądś późnym wieczorem, tudzież nocą do domu. Nie przepadam za tą pora dnia, kiedy jestem w samochodzie. Głównie przez to, że niezbyt dobrze widzę, co dzieje się wokół mnie. Przyznaję, nie przepadam za jazdą w nocy, bo moja wyobraźnia rozkręca się na maksa. Raczej nie chciałbym być w sytuacji, kiedy będę musiał uciekać przed innym facetem w samochodzie, który umyśli sobie, że znieważyłem go ustępując pierwszeństwa na skrzyżowaniu czy podrapałem się po głowie, co on jednoznacznie zinterpretował. Wiem, że zdarzają się tacy ludzie, a dla nich nie ma znaczenia czy jest noc czy dzień.
Fuller i Lewis, dwaj bracia, jadą w bardzo długą podróż, by jeden mógł odwiedzić swoją dziewczynę. Lewis należy raczej do spokojnych gości, natomiast Fuller to niezły wywrotowiec. Tak czy inaczej jadą i jadą, więc normalne, że prędzej czy później któryś wpadnie na durny pomysł. W przypadku tych dwóch uroczych chłopców głupim pomysłem jest CB radio i żarty z innego kierowcy. Jak się okazuję maniakalnego psychola...

Uwielbiam tematykę drogi w horrorach i thrillerach, bardzo podobają mi się rozwiązania fabularne i ograniczenia, jakie z nich wynikają. Na Prześladowcę nie byłem mocno nakręcony. Zasiadłem do filmu z wyrazem emocjonalnej obojętności, a skończyłem seans nerwowo skubiąc paznokcie.
Kapitalnie wykorzystany od lat znany schemat zabójcy na drodze. Dobitnie to pokazuje, że z tak skostniałego schematu można wycisnąć świeży i przerażający miąższ. Widz praktycznie od samego początku daje się złapać w sieć i śledzi ucieczkę po rozdrożach Ameryki. Pamiętam, że bardzo przypadła mi do gustu gra aktorska, co było co najmniej dziwne, bo zazwyczaj na to narzekam. Akcja pędzi, widz jest wlepiony w ekran, a ekipa filmu zarabia pieniądze.
Prześladowca to rewelacyjna rozrywka. Pomyli się ten, kto będzie od tego filmu oczekiwał dzieła wybitnego. To horrorzaste kino rozrywkowe pełną gębą. Świetna akcja, niezłe dialogi, odświeżony schemat, okraszony dużą dawką czarnego humoru. To właśnie przepis na sukces. Polecam absolutnie wszystkim. Szerokiej drogi.

poniedziałek, 17 października 2011

Październikowe kolory grozy

Mój debiut z odbiorem serii Biblioteka Grozy Wydawnictwa C&T zaczął się od kompletnej katastrofy. Nokturny Johna Connolly'ego to jeden z największych absurdów, jakie w życiu czytałem. Żeby była jasność, nie ma w tym stwierdzeniu choćby cienia aprobaty. Jednak jako, że coraz bardziej cenię sobie klasykę grozy, zacząłem spoglądać ponownie w stronę tegoż wydawnictwa. Nadarzyła się okazja i zdobyłem zachwalaną Październikową krainę Ray'a Bradbury'ego. Długo ta książka przeleżała na półce, zanim się za nią wziąłem. Przeczytałem i stwierdzam, że żałuję że się za nią zabrałem... tak późno!
Ray Bradbury znany jest przede wszystkim z utworów science-fiction. Daleko mi do sf, ale czytałem 451 stopni Farenheita i uważam, że jest to jedna z lepszych powieści, jakie miałem okazję przyswoić. Zacząłem lekturę patrząc mylnie przez pryzmat późniejszych dokonań autora. Nie żałuję takiego zabiegu, bo po podczas czytania, zdziwieniu nie było końca.

Październikowa kraina to zbiór niezwykłych opowiadań. Niezwykłych, nie tylko ze względu na tematykę, ale całościowo. To zbiór piękne skrojonych, rewelacyjnie, miejscami poetycko wyłożonych największych lęków i paranoi człowieka. Bradbury sięgnął do najczarniejszych czeluści ludzkiej duszy i pokazał w jaki sposób bardzo prosto i szybko można zatracić się w paranoi. Różnorodności temu zbiorkowi przynosi rozpiętość gatunkowa. O ile duża część utworów to teksty raczej poważne, to jest również część, która obleczona została w gorset groteski i komizmu. Od paranoi, przez życie pozagrobowe do wampirów. Bardzo różnie i bardzo dobrze.
To, co rzuciło mi się w oczy podczas czytania, to piękne połączenie świata pozazmysłowego z twardym realizmem, objawiającym się głównie w rewelacyjnych dialogach. Każde, podkreślam absolutnie każde opowiadanie pozostawiło we mnie sytą satysfakcję. Szukałem, naprawdę starałem się dostrzec jakieś istotne mankamenty tego zbioru, ale nie znalazłem nic.
Absolutnie z czystym sercem i poczuciem ogromnej satysfakcji polecam ten zbiór każdemu. Literatura nieco ambitniejsza, mądrzejsza i dająca mnóstwo radości z czytania. Jeśli ta pseudo-recenzja wyda się komuś zbyt lakoniczna, to na swoją obronę mogę powiedzieć jedynie, że nie chcę zbyt długim wywodem marnować za dużo czasu, jeśli można go wykorzystać na lekturę Październikowej krainy. Gorąco polecam!

Nocny dyżur

Przyznaję, jestem świetnym targetem marketingowym, jeśli chodzi o programy o duchach i zjawiskach paranormalnych. Z niezdrową fascynacją czekałem co niedziela na program Strefa 11, a teraz namiętnie przypominam sobie kawałki amerykańskiej produkcji TAPS. Ile prawdy, a ile wyreżyserowanych scen jest w takich programach traktuję jak jedzenie z fast food-ów, jest dobre i nie mam zamiaru dowiadywać się, z czego jest zrobione. Niektóre rzeczy pokazywane w programach tego typu są całkiem niezłe; niektóre to lekka kpina ze zbyt naiwnego widza. Tak czy inaczej popularność programów tego typu jest duża, więc nie dziwi fakt, że na warsztat horroru ktoś chwycił właśnie ten temat.
Grupka amerykańskich świrów, prowadząca telewizyjny show Grave Encounters zamyka się - gdzieżby indziej - w starym szpitalu psychiatrycznym. Miejsce owiane jest złą sławą i ponoć nawiedzane przez miejscowe duchy. Grupa GE zostaje zamknięta na kilka godzin i w tym momencie zaczyna się koszmar...
Fabuła filmu Grave Encounters jest prosta jak budowa cepa. Pomijając banał, muszę przyznać, że po przymknięciu oka, ten film da się oglądać.
To taki amerykański straszak, mający znów przerazić tym, że ktoś macha w te i we wte ręczną kamerą. Przez większość filmu nic nie widać. Chodzi o to, że nie widać ani żadnych duchów, zjaw czy demonów. Później, wraz z manifestacją sił nieczystych, obraz nieco traci. Trzeba jednak przyznać, że posiada klimat i trzyma w napięciu. Bohaterowie biegają po całym szpitalu, kamery rejestrują wszystko co robią i tak w kółko, aż do wyczerpania limitu ekipy programu.
Grave Encounters oprócz wymienionych zalet, posiada również poważne wady. Jak na półtoragodzinny obraz, jest po prostu za długi. Nieumiejętne dawkowanie napięcia oraz elementów grozy wychodzi raczej filmowi na minus.Poza tym obraz posiada spore luki fabularne, co rzuca się niestety w oczy juz na początku filmu.
Film Grave Encounters polecam na nadchodzące Halloween. Siądźcie z paczką znajomych, otwórzcie piwka, przytulcie dynię i włączcie film. W tych warunkach o wiele trudniej będzie wyłapać wszystkie mankamenty tej produkcji, a będzie można się nią dłużej cieszyć.

czwartek, 13 października 2011

Eksperyment z rzeczywistością

Ech, kogo z nas nie imają się debilne i głupie pomysły? Jedni zrealizowali je w dzieciństwie, innym zostały do teraz w głowie. Jedni skaczą z mostów na główkę na obrzeżach wielkich miast, inni zostają posłami. Jedni próbują sportów ekstremalnych, inni czają się na akrobacje na trzepaku na swoim osiedlu. Istnieje również grupa osób, które w swoje durne pomysły wciąga innych ludzi (do owej zalicza się autor bloga). Zazwyczaj wychodzi z tego kupa śmiechu, choć czasem los tak wszystko układa, że nikomu raczej do śmiechu nie jest. Podobnie ma się sytuacja z książką Bunkier, młodego wówczas Guya Burta, który stworzył naprawdę niepokojącą powieść.
Bunkier to opowiastka o dziwnym eksperymencie, na który decyduje się banda bogatych i znudzonych uczniów elitarnej angielskiej szkoły. Pod płaszczykiem eksperymentu, zamykają się na trzy dni w piwnicy, bez możliwości wyjścia. Po trzech dniach mają opowiedzieć prowodyrowi Martynowi, jak zmieniały się ich relacje w zamknięciu. Pojawia się oczywiście mały problem, ponieważ Martyna w trzecim dniu brak, a kończące się zapasy jedzenia i wody zaczynają mocno rzutować na rozkapryszoną grupę.

 Najpierw widziałem film i przyznam, że w żadnym stopniu nie przeszkodziło mi to czerpać satysfakcji z lektury. Ekranizację widziałem dawno, więc znałem jedynie ogólny zarys fabuły. Bunkier to książka dziwna. Krótka, wyważona i zbudowana niemal zupełnie na świetnych dialogach. Guy Burt pisał ją w młodym wieku, więc należy schylić łeb przed tym dokonaniem. Wkradające się szaleństwo w grupę młodych ludzi, rozpaczliwe poczynania, obłęd, nadzieja i mnóstwo innych uczuć - w moim przekonaniu - udało się młodemu autorowi brawurowo zmieścić na niemal dwustu stronach. Nie ma tutaj zbędnych zdań. Narracja prowadzona na trzech płaszczyznach pozwala na połączenie historii w jedną, choć nie do końca logiczną całość. Warto również wspomnieć o epilogu. Ludzie, którzy nie mają w zwyczaju czytania epilogów (znam kilku), tym razem powinni się poświęcić.
Przyznam, że Burt świetnie to wszystko wymyślił. Nie daje, oczywiście, jednoznacznych odpowiedzi, nie wyjaśnia, nie klaruje. Rzuca tematem, owijając go sprawnie w niezłą historię i serwuje czytelnikowi. Jest to lektura na jeden wieczór, który na pewno warto na nią poświęcić. Niektórych może poruszyć i zmusić do refleksji, po innych spłynie jak po kaczce. Ode mnie jak najbardziej plus.

poniedziałek, 10 października 2011

Muzycznie w stronę klasyki

Oglądałem bodajże kilkanaście razy Draculę Coppoli, przebrnąłem przez stosy innych wampirzych produkcji. Przeczytałem kilka powieści traktujących o wampirach i dopiero niedawno dostałem po łbie od świadomości. Nie znam pierwowzoru. Nie znam powieści. Nigdy nie zadałem sobie trudu, żeby sprawdzić i porównać powieść i jej filmowe modyfikacje. Podkuliłem ogon, przemknąłem do biblioteki po Draculę Brama Stokera i powróciłem na łono gotyckiej klasyki. Książki jak na razie nie będę opisywał, bo niedawno zacząłem czytać. 
Powieści, przede wszystkim klasykę, lubię umilać sobie muzyką. Niedawno katowałem Damage Done Dark Tranquillity oraz Darkly, Darkly Venus Aversa Kredek. Kiedy przyszło mi się wbić w klimat dziewiętnastowiecznej Transylwanii zagościły dwie płyty. 
O zespole Nox Arcana już się nieco uzewnętrzniłem, więc polecę tylko ichniejszą ścieżkę dźwiękową do tejże powieści. Transylvania to kawał nastrojowej muzy, skrojonej odpowiednio mrocznie przez panów Vargo i Piotrowskiego. Pełna klimatycznych utworów, podążająca za słowami Stokera. Wiem, wiem, że jest kiczowata. Ale i tak panowie z Nox Arcana zawsze mnie czymś ujmują.



Kiedy nuży mnie nieco powyższa pozycja, w głośnikach rozbrzmiewa dzieło monumentalne wśród soundtracków. Deklaracja nabrzmiała od patosu, ale i pozycja genialna. Nie trudno zgadnąć, że chodzi oczywiście o ścieżkę dźwiękową do filmu Dracula. Ścieżkę jakże nam - prawdziwym Polakom - bliską, gdzie obok Miłosza, Różewicza i DVD z serialem M jak Miłość śmiało umieścić możemy dzieło Wojciecha Kilara oddającemu muzycznie cześć Księciu Ciemności. No, ale żarty na bok.
Ta pozycja to genialna kompozycja, której słuchanie przynosi niemal tyle samo dzikiej satysfakcji, co dreszczy na plecach z podniecenia i niepokoju. I niech to wystarczy, bo próby opisania przeze mnie tej genialnej muzyki pogrążą mnie jedynie w próżni kompromitacji. Tego trzeba posłuchać.