poniedziałek, 19 września 2011

Zakołacz, zastukaj i zacznij się bać

Pora na kolejny starość (czyt. klasyk). Film pochodzi oczywiście ze złotej ery VHS i tańczącego ekranu. O moim bezgranicznym uwielbieniu dla tego filmu może świadczyć taśma w kasecie zdarta na amen oraz znajomość niemal wszystkich dialogów. Mowa o filmie, który powstał wtedy, gdy jedynym celem życiowym piszącego te słowa było spanie, jedzenie i wydalanie, niekoniecznie w tej kolejności. Steve Miner w 1986 r. nakręcił Dom. Połączył tym samym komedię, horror oparty na walce z własną przeszłością i stworzył kultową pozycję poruszającą do dziś.

Oj nie wiedzie się Rogerowi Cobbowi w życiu, nie wiedzie. Pisarz horrorów, który chce napisać książkę rozprawiając się tym samym z własną wojenną przeszłością. W tym celu udaję się on do domu ciotki. Urocza kobiecina powiesiła się w jednym z pokoi, więc Roger zyskał miejsce i samotnię do pracy. W międzyczasie opuściła go żona, a jedyny ukochany syn zaginął bez śladu. Pracując nad sobą w tym pięknym wiktoriańskim domu, Roger odkrywa, że oprócz niego coś jeszcze zamieszkuje rezydencję, coś co może mieć dużo wspólnego z jego przeszłością.
Ach, czego my w tym filmie nie mamy. Nawiedzony dom, samotność głównego bohatera, masę stworów z piekła rodem idealnie wpisujących się w lata osiemdziesiąte. Mamy wartką akcję, kupę śmiechu oraz mrożące krew w żyłach sceny. Jeśli dodać do tego świetną muzykę i całkiem niezłe efekty specjalne (lata 80-te), to wyjdzie nam cacko. Dużo do tego filmu wnosi sama kreacja William Katza, którego uwielbiam. Nieporadny pisarzyna, walczący z całym złym światem, a przy tym zdeterminowany ojciec wciąż poszukujący swojego syna i starający się walczyć o rodzinę lub jej cząstkę. Wszystko oczywiście w konwencji "przymrużenia oka i machnięcia ręką na nieścisłości".
Można się rozwodzić nad tym, że obecnie nie kręci się już takich filmów i jak filmowcy konsekwentnie, jeśli nie pieprzą pomysłu jednego za drugim, to "odgrzewają" stare klasyki i zamiast nowych filmów, pieprzą te stare. Ale nie czas na markotne żale. Dom jest do kupienia na allegro, bazarach, często też leci w telewizji i mimo swoich 25 lat ma się znakomicie i może stanowić o wiele bardziej strawną alternatywę niż dzisiejsze próby straszenia. Trzeba tylko siąść przed ekranem i nacisnąć przycisk dzwonka... ktoś lub coś na pewno otworzy.

czwartek, 15 września 2011

Czarna laurka dla fanów

Zaczynam coraz bardziej lubić Jamesa Wana. Cholernik, nie dość, że zaintrygował świat Piłą, to zdaje się rozumieć moje podejście do kina grozy. Nastrój głupcze, nastrój. Choć po amerykańsku, to wychodzi mu nadzwyczaj dobrze. Ostrzegany byłem dość mocno przed Naznaczonym. Że głupi, płytki ogólnie beznadziejny. Obejrzałem i cóż... Mogę jedynie odwrócić się do ujadaczy i kazać popukać się w łeb. Dla mnie Naznaczony to uczta.

Fabuła oczywiście sztampowa. Rodzinka, nowy dom, nowe życie, głosy, niepokojące zdarzenia i walka. 
Z filmu nie będą zadowoleni wszyscy. Naznaczony bowiem to mieszanka. Mix wszystkiego na czym ogryzałem paznokcie jako gówniarz. Absolutny hołd "od fana dla fanów" złożony klimatycznym horrorom końca XX wieku. Zrobiony rewelacyjnie, straszny i wciągający. Doprawdy nie rozumiem głosów krytycznych w związku z tym filmem. Owszem przyznaje, film jest wielokrotnie topiany wręcz w kiczu, ale o to właśnie chodzi do cholery.
Fantastyczna jest mnogość postaci i motywów - mocno ogranych, ale kogo to obchodzi - jakie występują w tym filmie. Duchy, upiory, demony, seanse spirytystyczne (maska przeciwgazowa wymiata) i multum innych elementów - wszystko to odpowiednio wyważone i co najważniejsze - straszne!
Nie bardzo mam się do czego doczepić w tym filmie. Z jednej strony jeśli by zacząć, to można Naznaczonego zmieszać z błotem, z drugiej strony warto dać się kupić horrorzastemu kiczowi Wana, żeby naprawdę dobrze się bawić. 
Pomimo mnóstwa głosów krytycznych, ja będę bronił tego filmu. Dawno nie mieliśmy filmu, który bezczelnie wręcz wykorzystuje motywy z innych obrazów, a mimo to wybacza mu się. Dawno nie było obrazu, który straszy kiczowatymi latami 80/90. I wreszcie dawno już nie było takiego świetnego prezentu od jednego fana horroru dla innych. Szczerze polecam!

Powrót

Na początek nieco prywaty. Gwoli wyjaśnień - blog świeci poprzednią treścią ze względu na to, że mnie nie było bo wybyłem. Nic dziwnego wakacje, więc wszystkim się należy. Udało mi się odwiedzić parę ciekawych miejsc, spotkać fajnych ludzi, poimprezować i wypocząć... chyba pierwszy raz na urlopie. Tak czy siak, z żoną zamiast kotłować się w autobusie, pozwalać wżynać się kamieniom w ciało na plażach w Chorwacji czy męczyć się w niemiłosiernym upale, udając że drinki z palemką smakują wybornie wybraliśmy się w mały roadtrip. 
Tak na początek odwiedziliśmy Wiedeń. Miasto absolutnie monumentalne w każdym calu. Tam nawet latryny miejskie mają zdobienia podobne do tych z opery. Przygniata, onieśmiela, zaburza koncepcję, którą każdy ma przed przyjazdem. Z jednej strony mamy ogrom bogactwa i cesarstwa austriackiego, z drugiej zaś w małych knajpkach pod Wiedniem absolutnie zachwycającą atmosferę biesiady z młodym winem i przysmakami lokalnej kuchni. Umiejętne połączenie wszystkich tych elementów daję mnóstwo satysfakcji.

(Gerard von Swieten, lekarz cesarzowej - ponoć pierwowzór postaci Abrahama van Helsinga z powieści Dracula Brama Stokera. Swieten sam chciał wprowadzić w Wiedniu dekret o polowaniu na wampiry, które (wg niego) opanowały miasto w XVIII wieku)
Dalej ruszyliśmy pod Jelenią Górę do malutkiej wioseczki Kopaniec. Przyjechaliśmy w czwartek, wytrzeźwieliśmy w niedzielę. Mnóstwo pozytywnych emocji, świetni ludzie, pogaduchy i kapitalne imprezy. Do powtórzenia koniecznie. 
Miejscówka w Willi pod Zegarem świetna, klimatyczna. Pomimo usilnych poszukiwań czy wyczekiwania na ciemnym strychu nie zdarzyło się nic nadzwyczajnego. Miejsce ma duszę, ale bez potrzeb manifestacji. Plus.


W końcu Kudowa-Zdrój na totalny chillout. Piękne i mocno niedoceniane miejsce. Świetna baza wypadowa w inne rejony. Czuć ducha XIX-wiecznych kurortów zdrojowych i można naprawdę wypocząć. Plany popsuło nam jedynie coś, co było nie tak z naszym pokoikiem na poddaszu. W dzień było tam średnio, ale w nocy było tam naprawdę nieprzyjemnie. Koszmary, częste budzenie się, czyjaś obecność w pokoju. Cholera wie, co tam było. Nie bardzo chcę w to wchodzić. Dodam tylko że oboje z żoną czuliśmy to tak intensywnie, że skróciliśmy pobyt o jeden dzień. 

 
Podsumowując nasz dwutygodniowy "miesiąc miodowy" udał się nadzwyczaj dobrze. Żona zadowolona, ja zadowolony i oboje wypoczęci. Czas wrócić do rzeczywistości i poopisywać parę rzeczy, które obejrzałem, przeczytałem i podsłuchałem.

poniedziałek, 22 sierpnia 2011

Amerykański pech

Każdy kto mieszkał kiedykolwiek z innymi ludźmi na studiach, szkolnych wycieczkach czy przy różnych innych okazjach wie, że może być to fantastyczna okazja do zawiązania życiowych przyjaźni. Wspólne mieszkanie uczy podziału, akceptacji, tolerancji i cierpliwości. Oprócz tych niewątpliwych zalet, mieszkanie z innymi posiada swoją ciemną stronę, na która nikt oczywiście na początku nie zwraca uwagi. Współlokatorzy potrafią wkurwić na potęgę, irytować każdym zachowaniem i być po prostu pasożytem, którego - w szczególności gdy mamy zły dzień - chcielibyśmy rozgnieść na podłodze. To jeszcze pół biedy. Zdarzają się tacy współlokatorzy, którzy nie wiedzieć czemu zaczynają traktować nas o wiele inaczej niż kolegę czy koleżankę.
Z podobnym problemem spotyka się Sara, gdy w akademiku zostaje jej przydzielona współlokatorka Rebecca. Dziewczyny szybko się zaprzyjaźniają i cała historia zmierzałaby ku uroczemu finałowi w postaci cudownego wspólnego życia na studiach, gdyby nie fakt, że Rebecca traktuje Sarę nie tylko jak współlokatorkę, ale kogoś o wiele bliższego.

Temat złego współlokatora, sąsiada czy kogokolwiek innego wałkowany był na milion różnych sposobów. Roommate nie przynosi w tym zakresie żadnych nowości czy rewelacji. Jest to po prostu kolejna wariacja na temat sąsiada z piekła rodem. Do bólu schematyczny, głupi i płyciutki film może stanowić jednak jakąś formę rozrywki. Szczególnie, gdy jesteśmy zmęczeni i nie bardzo chce się nam zasiadać do ciężkiego, mrocznego filmu. Tak jak wyżej wspomniałem schemat pozostaje oczywiście ten sam, końcówki można domyśleć się po rozpoczęciu napisów początkowych. Producenci, tak bardzo dbający o wymagającą publiczność filmową odświeżyli ten schemat poprzez osadzenie akcji w imprezowym, pełnym szczupłych dziewczyn i umięśnionych chłoptasiów akademiku, a na głównych bohaterów wybrali napompowanych i irytujących młodych, pięknych amerykanów. To wszystko brzmi jak zgryźliwość frustrata, ale w tym filmie te elementy naprawdę są wkurzające.
Słowem końcowym filmu nie polecam, bo głupiutki, prościutki i pełen rażących błędów logicznych. Głowni bohaterowie irytujący, dialogi z grzeczności pominę. Uratowały by ten film wymyślne sceny mordów oraz cycki, ale niestety jednego i drugiego w Roommate brak. Omijać... no chyba, że naprawdę nie macie co ze sobą zrobić.

środa, 17 sierpnia 2011

Księga Objawienia wg Grepsa

Nie macie czasem wrażenia, że cały świat zwariował? Wy chcecie żyć normalnie, po ludzku, trochę wolniej, natomiast świat pędzi rozpędzony z góry, zapomniawszy o pasach bezpieczeństwa. Z drugiej strony, niektórzy mają również wrażenie, że świat to marna imitacja życia. Wszystko jest do bólu przeciętne. Ludzie, zakupy, praca, nawet oni sami. Jak sobie z tym radzić? Chciałbym udzielić odpowiedzi poprzez powieść, którą przyswoiłem niedawno, ale Daniel Greps takowej nie daje. Ba! Wzmaga tylko niewygodne uczucie pustki, które odczuwa każdy z nas.

Wiktor Kot, mieszkaniec Smutna. Generalnie można nic więcej nie dodawać. Facet do bólu przeciętny, absolutnie bez żadnych wyróżniających go cech. Do tego odeszła od niego dziewczyna, w pracy niezbyt się powodzi. Świat wokół Wiktora jest smutny, szary i pozbawiony sensu. Jedna impreza odmienia jego życie. Poprzez koszmar Wiktor walczy, aby odkryć samego siebie.
Objawienie to kolejna po Nocy szarańczy Olejniczaka pozycja, która zaskakuje na bardzo duży plus. Kolejny debiut młodego polskiego twórcy jest świetnym pretekstem do stwierdzenia, że polska groza nie tylko Orbitowskim, Dardą i Cichowlasem stoi (wymienionych wyżej panów absolutnie nie należy porównywać, bo jakościowo to równia pochyła). Takie powieści są jak bolesne pchnięcia nożem. Pojawia się Greps. Wydaje powieść. Ktoś czyta i dostaje cios. 
Świetne wyczucie, dialogi i sam pomysł - za to Grepsowi należą się pochwały. Lubię miejską prozę. Chociaż Greps nie do końca uprawia ten typ pisarstwa, to jest mu do tego blisko. Brudny, smutny realizm w pomieszaniu z obłędem. Celne uwagi autora prowokują dodatkowe przemyślenia czytelnika, a piękny styl prowadzi go przez rzekę szaleństwa. Bo tak powieść jest właśnie o szaleństwie. Jak łatwo w dzisiejszym świecie zatracić zmysły. Jak prosto zafałszować sobie rzeczywistość urojonym światem. Chociaż z drugiej strony może to dzisiejszy świat jest jakim urojonym tworem? Może ludzie, którzy na co dzień zamykani są w szpitalach psychiatrycznych widzą i wiedzą o wiele więcej niż inni, którzy tak łatwo ich osądzają.
Powieść jak najbardziej polecam. Świetny debiut i mam szczerą nadzieję, że będę miał okazję Grepsa jeszcze poczytać.