piątek, 12 sierpnia 2011

Raźno przez piekło

Jako że jest piątek i powoli wkrada się weekendowy nastrój więc krótka wstawka muzyczna. O fascynacji zespołem Marilyn Manson pisał nie będę, bo skończyła się ona na wydaniu Eat Me Drink Me, ale dalej bardzo cenię sobie muzykę pana Mansona. Uważam, że to co chciał zrobić wymanikurowanemu amerykańskiemu społeczeństwu zrobił płytą Antichrist Superstar. Ale nie o tym. Jest jeden teledysk Mansona, przy którym ciarki tańczą mi po plecach. Zapewne z dwóch powodów: z tego, że jest to świetny kawałek, drugim może być fakt, że wizualnie jest przerażający. Tak czy inaczej muzycznie i wizualnie Long Hard Road Out of Hell to pokręcony horror, który niegdyś był dużą częścią Marilyn Manson. Oceńcie sami. 

(Niestety Youtube i jego evil twin Vevo nie pozwalają na przesłanie teledysku, prezentuję ścieżkę dźwiękową utworu z niezłymi zdjęciami Mansona oraz link, pod którym można obejrzeć oficjalny teledysk)



Kamerą w ducha po raz drugi

Przyznaję, strasznie się wynudziłem na pierwszej części Paranormal activity (w przeciwieństwie do mojej żony, która była filmem przerażona). Między innymi to było powodem, dla którego sięgnąłem po część drugą tego okrzykniętego hitem obrazu. Od czasów zachwycającego Blair Witch Project konwencja filmów off hand ma się całkiem nieźle w światku grozy. Niestety Paranormal activity raczej nie powinno wpisać się do kanonu tegoż kina, bo zarówno jedynka jak i dwójka to obrazy nudne, chociaż przyznać trzeba, że sequel wyprzedza jakościowo swojego poprzednika.
 Fabuła Paranormal activity jest oczywiście taka sztampowa. Bogate małżeństwo z nowo narodzonym synem wraca do domu po wizycie w szpitalu. Po jakimś czasie zastają mieszkanie splądrowane, więc zmyślny tatuś postanawia chronić rodzinę z pomocą systemu kamer monitorujących każdy ruch. Na nieszczęście tej amerykańskiej rodzinki kamery łapią zupełnie co innego niż buszujących złodziejaszków. 
Zaczynając od plusów. Realizm jest mocną stroną tego filmu. W ogóle konwencji off hand. Wychodzi to zupełnie inaczej niż w przypadku "normalnych" obrazów. Widz ma wrażenie, że aktorzy nie grają, ale rzeczywiście gadają, śmieją się i latają ze strachu po domu. Całość daje dużą dozę realizmu. Drugim plusem jest klimat. I tutaj będzie on też minusem. Atmosfera w tym filmie ma dwie strony. Pierwsza: obraz niespiesznie, wręcz leniwie dostarcza widzowi rozrywki w postaci strachu, ta powolna manifestacja sił nieczystych w domu wzmaga dodatkowe poczucie realizmu, wszak udokumentowane przypadki nawiedzeń dzieją się właśnie niespiesznie i raz na jakiś czas. Brak tu spektakularnych akcji, walk czy czegoś innego. Jak w prawdziwym życiu. Przed przejściem do drugie strony atmosfery dodam, że podobała mi się końcówka i ogólne nawiązanie do części pierwszej.
Druga strona, to nuda wiejąca z ekranu przez większość filmu. O ile poczynania bohaterów są mnie więcej logiczne, o tyle na ekranie praktycznie nic się dzieje. Człowiek siedzi i gapi się na obraz z kamery zamieszczonej w kuchni licząc na do że spadnie patelnia (to się dzieje), przesunie się krzesło, po sofie przetoczy się poduszka. Nic się nie dzieje. Jest kilka scen, które mogą przerazić, ale poza tym nic więcej.
Podsumowując mógłbym powiedzieć, że film przeznaczony jest dla osób, które po horror sięgają od wielkiego dzwonu. Dla nich jest to świetna rozrywka, obraz straszy i spełnia się jako film grozy. Dla starych wyjadaczy film będzie raczej nudny. Jestem absolutnie przeciwny kategoryzowaniu ludzi na znających się lepiej i bardziej, więc mogę powiedzieć, że dla mnie jako widza ten obraz jest creepy, a jako "starego wyjadacza" nieco nudny. Tak czy siak, bawiłem się całkiem nieźle.

Nocna różnorodność szarańczy

Szukając czegoś ciekawego do czytania, człowiek skacze po forach internetowych, szuka w portalach o książce czy blogach. mam takie zboczenie, że lubię poczytać opinię innych ta temat danej książki przed jej przeczytaniem. Wtedy albo się na nią nakręcam albo wręcz odwrotnie. Noc szarańczy Jewgieja T. Olejniczaka ma w sieci ocenę przeciętnej książki. Ot, zwykłe czytadło dla zabicia czasu. Tu pojawia się konflikt, ponieważ zapoznałem się ze zbiorem opowiadań pana Olejniczaka i uważam, że Noc szarańczy nie ma ani jednego słabego opowiadania, a książka jest naprawdę rewelacyjna. Nijak ma to się więc do zwykłego czytadła dla zabicia czasu.

Noc szarańczy to zbiór opowiadań, które bardzo ciężko zaszufladkować. Jest tam i groza, science fiction, znalazło się nawet miejsce dla fantasy czy post apo. Do tego trzeba przyznać, że Olejniczak bardzo śmiało poczyna sobie w żonglowaniu konwencją. Zazwyczaj jest tak, że autor w jednej czuje się wyśmienicie, w drugiej nieźle a inna zupełnie mu nie pasuje. Olejniczak bardzo dobrze radzi sobie w każdej. Opinia może wydawać się nieco na wyrost i zbyt pochlebna, ale mnie ta książka bardzo się spodobała.
Różnorodność tekstów sprawia, że czytelnik za autorem garściami czerpie z różnych konwencji. Noc szarańczy to niezłe tekst w style post apo, Pasażer jest klimatycznym opowiadaniem (który autora bloga ukłuł dokładnie w odpowiednie miejsce i za to Olejniczakowi brawa osobiste), kapitalne Riffy to poniekąd miejska groza a'la Orbitowski. Mamy przewrotny Frankfurt i Florencja w science fiction w wersji soft. Jednym słowem mnóstwo tego. Dla każdego.
Jednak Olejniczak nie zachwyca jedynie różnorodnością tekstów. Autor zdaje się doskonale rozumieć po co jest słowo pisane i w jaki sposób odpowiednio należy go użyć. Styl w jakim tworzy Olejniczak mnie przypadł bardzo do gustu. Brak w nim nadętych frazesów, czy kombinacji językowych. Prosty, rzeczowy a przy tym czasem poetycki i bardzo dźwięczny. Słowem - ładny. Naprawdę.
Podsumowując - Noc szarańczy to dla mnie pierwsze spotkanie z prozą Olejniczaka. Absolutne, bardzo pozytywne zaskoczenie. Przyznaje, że miałem ochotę powiesić nieco kundli na debiutującym wówczas (2009) polskim (pomimo imienia) autorze. Na szczęście z pokorą uderzam się w pierś i jedyne co mi pozostaje do polecić z czystym sumieniem, bo jestem pewny, że w tym gąszczu gatunkowym każdy znajdzie coś dla siebie.

poniedziałek, 1 sierpnia 2011

Sztampowy fanatyzm przez góry, przez las

Nie oceniaj książki po okładce. Najstarsza i najłatwiejsza do zignorowania zasada czytelnictwa. Jako człowiek, jestem omylny. Jako cel marketingowy, jestem podatny. Kiedy dostaję w ręce taką książkę jak Słudzy ciemności Deana Koontza, to od razu wiem, że ta książka nie może mi się nie spodobać. Niestety w tym przypadku tak nie jest.
Christine i Joey żyją sobie spokojnie w małym miasteczku. Pewnego dnia, stara kobieta dostrzega w małym Joey'm antychrysta. Od tej chwili Christine zmuszona jest bronić swojego syna. pomaga im w tym detektyw Charlie.

Lubie fabuły, gdzieś ktoś przed kimś ucieka, ktoś broni jednego miejsca. Lubię też wrażenie izolacji strachu. Kiedy dowiedziałem się, że akcja to praktycznie cały czas oscyluje w takich ramach fabularnych, zapaliłem się do tej powieści jak cholera. Dodajmy do tego prosty styl Koontza i byłaby wyśmienita historia. No właśnie - byłaby.
Tak pięknie się zaczęło. Wszystkie początkowe elementy grają wybornie. Akcja pędzi i człowiek wtapia się w tą książkę. I tak jest do mniej więcej trzech czwartych objętości. Potem akcja wyraźnie siada. I chociaż dzieje się dużo, to nic się nie dzieje.
Koontz tworzy ciekawych bohaterów. Wielokrotnie sztampowych do bólu, ale ciekawych. Tutaj natomiast jakoś tego brakuje. Pozostaje jedynie sztampa i schemat. Dobry detektyw, świetny w radzeniu sobie z dziećmi, rewelacyjny strzelec i tak dalej; zagubiona kobieta, potrzebująca opiekuńczego ramienia i tak dalej. Dzieciak, o którego rozgrywa się cały ambaras również jakoś wybitnie dojrzały. Nie, nie kupuje tego. Bohaterowie tej książki są tak papierowi i słabi, jak leciwy egzemplarz, który miałem okazję czytać. Akcja potraktowana jest również w sposób szczątkowy. Miałem wrażenie, że Koontz jakby nie wiedział jak poprowadzić akcję w jednym miejscu, szybko przenosił ją w następne. Za szybko, zbyt płytko.
Wielokrotnie w prozie Koontza, autor strzela sobie samobójczą bramkę w postaci banałów. Tutaj, niestety jest ich na pęczki. najbardziej irytują w relacjach między Christine a Charliem. Wszystko wydaję się być tak przesłodzone, nienaturalne i mdłe, że odbiera to całkowicie jakąkolwiek frajdę z czytania. Zadziwiające, że dzieje się to wszystko w drugiej połowie powieści.
Słowem podsumowania, to książka pełna schematów i nieco mdła. Świetnie zapowiadająca się historia niestety pod koniec leży. Jeżeli ktoś ma wybór, to niech chwyci za coś innego. Książkę można wypożyczyć dla samej okładki, no ewentualnie, jeśli już ją mamy to można przeczytać.

Z tępym ostrzem po mokradłach

Na okładce zakrwawiony topór. Nieopodal odcięta ręka. Marketingowe teksty nawiązujące do Jasona czy Freddy'ego. Mnóstwo nagród. No więc siadam. Spodziewam się schematycznej jatki. Spodziewam się krwawego, niezbyt ambitnego horroru. Po osiemdziesięciu minutach stwierdzam, że dostałem komedię z flakami w roli głównej. Czyli innymi słowy - film, który zdaje się wołać: "Po jaką cholerę ja właściwie zostałem zrobiony?". Przed Wami Topór.

Grupka turystów, chcących doznać mocniejszych wrażeń decyduje się na rejs po bagnach Luizjany. Teren zamglony, mroczny i ponury, więc nie dziwi nikogo, że ów grupa w tym, jakże uroczym miejscu dostanie taką dawkę emocji, której nie zapomną do końca krótkiego życia.
Topór to komedia. Czystej krwi, w sporych ilościach. Sporo słyszałem na temat tego filmu wcześniej, ale nigdy nie przypiąłbym mu łatki horroru. Gdzieś wyczytałem, że film śmiało nawiązuje do klasyki gatunku. To bodajże była wypowiedź jednego anonimowego, pryszczatego internauty. Jakiej klasyki? Smerfów? Akademii policyjnej? Błagam.
Chcąc analizować poprawność tego obrazu pod wieloma względami, wyłączamy go po pierwszych dziesięciu minutach. Natomiast jest to zdecydowanie jeden z filmów, na których analiza się nie sprawdza. Brak logiki, aktorzy-drewno (szczególnie "główny" bohater), fabuła kłuje sztampą, poczynania kretyńskie, dialogi marne, a schwarzcharakter filmu to jawna kpina. Wymieniać można w nieskończoność. Oprócz technicznych, logicznych i fabularnych katastrof ten film posiada jedną, która może zirytować  bardziej niż każda poprzednia. Bagna i mokradła Luizjany mnie kojarzą się z wampirami, Anne Rice, Fever Dream George'a R. R. Martina i tajemnicą. Natomiast wykorzystanie ich w tak płytkim i nie bójmy się tego słowa debilnym filmie, jest wręcz oburzające. Warto też wspomnieć, że w filmie zagrało dwóch aktorów-legendy. Robert Englund (Koszmar z ulicy Wiązów) i Tony Todd (Candyman). Niestety ich występy były jedynie epizodyczne.
Podsumowując, Topór jest do obejrzenia, wbrew temu co można wywnioskować z powyższego wpisu. Idealny obraz na imprezę z mnóstwem piwka, chipsów i ogólnego weekendowego nastroju. Wtedy może się sprawdzić. Żeby zasiąść do niego samotnie, w nocy, ze słuchawkami na uszach... szkoda czasu.